چگونه فرزندان صبور داشته باشیم؟


گروه زندگی ایرنا – صبر یکی از مهارت هایی است که باید از کودکی به کودکان آموزش داده شود تا در مواجهه با مشکلات و شکست ها بتوانند بهترین راه را برای برون رفت از مشکلات بیابند. داشتن فرزندانی صبور یکی از موهبت هایی است که هر خانواده می تواند داشته باشد.

در مقایسه با سایر کودکان، کودکان صبور می توانند بهتر با دیگران ارتباط برقرار کنند و بر مشکلات غلبه کنند. آنها یاد می گیرند که نوبت بگیرند و بدون اینکه گیج شوند بایستند. کودکانی که از کودکی صبوری را یاد می گیرند در آینده افراد موفق تری خواهند بود و در مدرسه نسبت به سایر دانش آموزان موفق تر خواهند بود.

صبر مهارتی است که کم کم در طول زندگی او به دست می آید. این مهارت نیز مانند هر مهارت دیگری نیاز به تمرین دارد. هیچ کودکی با صبر به دنیا نمی آید و به مرور زمان در خانواده یاد می گیرد که خواسته هایش را به تعویق بیندازد و منتظر بماند تا زمان مناسب برای رسیدن به خواسته هایش برسد.

به گفته ندا محمدعلی، روانشناس، بهترین سن برای آموزش غیرمستقیم صبر به کودکان ۲ تا ۳ سالگی است و این آموزش باید تا سن ۷ سالگی به صورت غیرمستقیم ادامه یابد اما در مورد کودکان زیر دو سال باید آنها را از چیزهایی که می خواهند و برایشان مناسب نیست بازدارند.

در این مدت، بچه ها به سرعت با موضوع جدید پرت می شوند و به سرعت فراموش می کنند که چند ثانیه قبل چه خواسته ای داشتند. وی می گوید: یکی از کارهایی که می توانیم با کودکان بالای ۳ سال انجام دهیم این است که با انجام کارهای تشویقی یا بازی، ایستادن (از طریق تکرار و تمرین) را به کودکان آموزش دهیم. یکی از این چیزها این است که مثل یک ستاره رفتار کنید.

برای این کار یک میز می کشیم و به ازای هر کار خوبی که فرزندمان انجام داده ستاره می دهیم و مثلا می گوییم به ازای هر ۵ ستاره می تواند جایزه بگیرد. این جایزه می تواند خرید بستنی مورد علاقه کودک، خرید کتاب باشد. یا غذای مورد علاقه اش را درست می کند. والدین باید به این نکته توجه داشته باشند که پاداشی که برای فرزندشان می گیرند زیاد گران و … نباشد و در زندگی روزمره فرزندشان باشد.

چگونه فرزندان صبور داشته باشیم؟

صبر در زمان

بچه ها هنوز گذر زمان را درک نمی کنند و تفاوت بین ۵ دقیقه صبر کردن و نیم ساعت صبر کردن را درک نمی کنند، اما می توان به آنها یاد داد که گذر زمان را درک کنند. به عنوان مثال، می توانید عقربه بزرگ ساعت را به آنها نشان دهید و بگویید که وقتی عقربه روی عدد ۸ است، می توانیم با هم بازی کنیم. یا مثلاً به جای اینکه به او بگویید ۲۰ دقیقه دیگر ناهار آماده می شود، فرض کنید وقتی سیب زمینی ها سرخ شدن تمام شد، می توانیم ناهار را با هم بخوریم.

می‌توانیم به او تاکید کنیم که می‌تواند با ماشین‌هایش بازی کند، می‌تواند بازی‌اش را تمام کند یا می‌تواند به تنهایی تا زمان مناسب نقاشی بکشد. در این صورت کودک کم کم یاد می گیرد که برای رسیدن به خواسته اش باید صبر کند و در عین حال زمان انتظار برای رسیدن به خواسته اش بیهوده نمی گذرد.

والدین صبور فرزندان صبور دارند

والدین باید صبور و صبور باشند تا این مهارت را به فرزندان خود بیاموزند. کودکان با مشاهده رفتار والدین خود یاد می گیرند که در موقعیت های مشابه چگونه رفتار کنند. ما به عنوان والدین شروع به شکایت می کنیم و زمانی که اینترنت قطع می شود، زمان و مکان را با هم مخلوط می کنیم، یا زمانی که می خواهیم به مهمانی برویم، انتظار داریم همه زمانی که ما انتظارش را داریم آماده باشند، و ما شروع به این می کنیم که دیگر پرخاشگر نیستیم. تی نباید از فرزندمان انتظار صبر داشته باشیم.

به همین دلیل است که روانشناسان بر این باورند که نمونه صبر کار بسیار دشواری است و برای رسیدن به آن باید تلاش و تمرین کرد. صبر یکی از مهارت هایی است که با گذشت زمان بهبود می یابد و والدین و فرزندان می توانند با هم تمرین کنند تا از مزایای صبر بهره مند شوند.

قانون بودن در دبستان

ندا محمدعلی می گوید: بچه ها از دبستان به بعد باید تلاش کنند قانون مدار باشند. در این زمان، الگوی ارتباط والدین و فرزندان باید محکم، محکم و بدون تهدید، سرزنش و فریاد باشد. به عنوان مثال، اگر کودکی تمایل دارد که والدین متوجه شوند که او نباید به آن خواسته برسد، باید با قاطعیت و با صدایی آرام در موضوع دخالت کنند و در واقع به داد و فریاد فرزندشان اهمیتی ندهند و به او بگویند. که برای رسیدن به آرزوی خود باید تا زمانی که والدین متوجه شوند صبر کند

به گفته این روانشناس، زمانی که فرزندشان فریاد می زند و احتمال آسیب رساندن به او وجود دارد و مثلا سرش را به زمین یا دیوار می زند و در معرض آسیب قرار می گیرد والدین باید وارد عمل شوند. در این صورت باید کودک را در آغوش بگیرند و بدون هیچ احساسی به چشمان کودک نگاه کنند و به او بگویند تا زمانی که به رفتار خود ادامه می دهد با او کاری نمی کنند.