همه گزینه های عرضه نفت / آیا پالایشگاه های فراساحلی مشکل را حل می کنند؟


همه گزینه های عرضه نفت / آیا پالایشگاه های فراساحلی مشکل را حل می کنند؟

مدیرعامل سابق یک شرکت بهینه سازی مصرف سوخت گفت: استفاده از توان پالایشگاه های فراساحلی نیز می تواند راه حل باشد، اما من آن را توصیه نمی کنم. وقتی با تدابیر قدیمی فرصت کاهش مصرف داریم چرا باید در میدان و خارج از منطقه تولید بیشتری داشته باشیم، استفاده و عدم استفاده از یک منبع خوب را توسط بیشتر تامین انرژی کاهش دهیم.


نصرت الله سیفی در گفت وگو با خبرنگار اقتصادی ایلنا، درباره احتمال خرید بنزین اظهار کرد: طبق اطلاعات من هر چند وقت یکبار برخی از پالایشگاه ها در حال تعمیر هستند به همین دلیل برخی خطوط تعطیل و بهره وری کاهش می یابد. در واقع با توجه به اطلاعات به‌دست‌آمده، برخی از پالایشگاه‌ها در سال‌های گذشته بیش از ظرفیت اسمی تولید کرده‌اند و این روش تولید از نظر فنی و فناوری بر واحدهای پالایشگاهی فشار می‌آورد، هرچند مفید است. روش از نظر اقتصادی است اما سرمایه گذاری به سرعت کاهش می یابد و یکی از دلایلی که هزینه تعمیر آن بالا می رود همین است.


وی ادامه داد: مشکل کمبود سوخت موضوع جدیدی نیست، کشور از دیرباز با این مشکل مواجه بوده و به صورت محدود راهکارهایی از جمله طرح ستاره خلیج فارس و راهکارهای ناموفق مانند سیراف ارائه شد. قرار بود ۸ پالایشگاه ۶۰ هزار بشکه ای بسازد و اجرایی نشد. بنابراین این چالش همیشه وجود داشته است.


این کارشناس حوزه انرژی گفت: در اوایل دهه ۹۰ از سوخت پتروشیمی استفاده می شد که مشکلات زیست محیطی ایجاد کرد. که باعث تولید ضایعات سمی مانند هیدروکربن های حلقوی می شود. بنابراین به هر حال فرصت واردات وجود دارد، در واقع زمانی مانند سال ۸۷ ۳ میلیارد دلار کالای وارداتی داشتیم.


وی گفت: اکنون انواع دیگری از سوخت مانند CNG داریم که تامین روزانه ۲۰ میلیون لیتر معادل بنزین را بر عهده دارد، اما مشکل این است که مصرف در فصل زمستان رو به افزایش است. بهترین گاز خانگی است. ممکن است گاز حمل و نقل نیز قطع شود و فشار بیشتری به بخش سوخت مایع وارد شود، احتمال زیادی وجود دارد که مجبور به نصب آن شویم.


سیفی همچنین گفت: از زمان ایجاد سازمان بهینه سازی در سال ۱۳۷۹، یکی از بزرگترین چالش ها جایگزینی گاز طبیعی به جای بنزین و گازوئیل بوده است که در حوزه حمل و نقل کاربرد فراوانی دارند، اما در حال حاضر اقدام خوبی برای بهبود کاربرد است. . در اوایل دهه ۸۰، شرکت نفت به کارخانه خودروسازی و قطعه سازان کمک کرد تا خط تولید پیکان را مونتاژ کنند و حتی خودرویی با نصف مصرف ال ۹۰ تولید کنند و به جای ۱۴.۱۰۰ کیلومتر، حدود ۸ لیتر مصرف کند. پیکان یعنی با راندن ۱۰۰ کیلومتر ۶ لیتر مصرف می شود که اگر با خودروهای ۵۰۰ هزار سواری انبساط پیدا کند و سالی ۲۰ هزار کیلومتر پیموده شود، سوخت زیادی مصرف نمی شود.


وی ادامه داد: سایر پروژه های توسعه شبکه حمل و نقل عمومی و ناوگان اتوبوسرانی و متروهای شهر از جمله طرح هایی است که در کاهش مصرف تاثیر دارد اما با توجه به اینکه حدود هر ۵ سال یکبار تکنولوژی تغییر می کند دولت و مجلس باید به توسعه آن کمک کنند. توسعه شناورهای عمومی و تاکسیرانی باید در دستور کار قرار گیرد که از سال ۹۳ هدف بند «ق» تبصره ۲ قانون بودجه سال ۹۳ که بعداً به ماده ۱۲ قانون رفع موانع تغییر یافت. پیشنهاد بهبود ناوگان تاکسی ها، اتوبوس های شهری، تجهیزات سنگین جاده ای و توسعه حمل و نقل و حمل و نقل ریلی که همگی باعث کاهش مصرف انواع سوخت در بخش حمل و نقل می شود.


مدیرعامل سابق یک شرکت بهینه سازی مصرف سوخت گفت: استفاده از ظرفیت پالایشگاه های فراساحلی هم می تواند راه حل باشد اما توصیه نمی کنم. وقتی با تدابیر قدیمی فرصت کاهش مصرف داریم چرا باید در میدان و خارج از منطقه تولید بیشتری داشته باشیم، استفاده و عدم استفاده از یک منبع خوب را توسط بیشتر تامین انرژی کاهش دهیم.


وی تاکید کرد: راه حل این است که به جای سرمایه گذاری در خرید بنزین; بهتر است طرح های کاربری را برنامه ریزی کنید و برای همیشه از مزایای آن بهره مند شوید، اصلا بنزین اضافه نمی کنیم و حتی فروشنده هم باشیم.


انتهای پیام/